Stel je voor: je ligt in bed, doodmoe, maar zodra je het licht uitdoet, gaat er een soort sirene af in je hoofd. Alle rampenscenario's die je overdag nog een beetje weg kon duwen, komen ineens langs alsof ze een nachtvergunning hebben. Je kijkt op de klok: 00.47. Dan 02.13. Dan 03.26. En ergens tussen vermoeidheid en paniek vraag je je af: word ik nou gek, of is dit gewoon angst? Als angst en slapen elkaar tegenwerken, voelt de nacht al snel als een strijd in plaats van een pauze. En het nare is: hoe slechter je slaapt, hoe scherper je angst wordt. En hoe scherper je angst, hoe slechter je weer slaapt. Een soort mentale wasmachine die blijft draaien. In dit artikel neem ik je stap voor stap mee door wat er in je lichaam en hoofd gebeurt als je een angststoornis hebt en slecht slaapt. We kijken naar herkenbare situaties, wat je zelf kunt doen, wanneer het slim is om hulp in te schakelen en hoe je je nachten stukje bij beetje weer terug kunt pakken. Niet zweverig, niet perfect, wel eerlijk en praktisch. Want je hoeft hier echt niet in je eentje doorheen te ploeteren.
Stel je voor: je ligt in bed, doodop na weer een veel te lange dag. Je ogen branden, je spieren voelen zwaar, je hoofd is mistig. Dit zou het moment moeten zijn waarop je in slaap valt zodra je kussen je wang raakt. Maar wat gebeurt er? Je ligt wakker. Uren. Je hart gaat nog in vergadermodus, je hersenen draaien to-do-lijstjes af, oude gesprekken, schaamte-momenten van vijf jaar geleden. Herkenbaar? Voor veel mensen met een burn-out is slapen geen rustpunt, maar een nieuw strijdtoneel. Overdag kun je bijna niet op je benen staan, maar ’s nachts lijkt je lichaam ineens te vergeten dat het moe is. Of het tegenovergestelde: je slaapt twaalf uur, wordt wakker en voelt je nog steeds gesloopt. En dan komt al snel de gedachte: "Ben ik nou gek aan het worden?" In dit artikel lopen we stap voor stap door wat er gebeurt tussen burn-out en slapen. Waarom je zo moe bent maar toch niet uitrust, welke misverstanden je beter kunt loslaten, en wat je wél kunt doen om je brein langzaam weer in ruststand te krijgen. Geen magische oplossingen, wel eerlijke uitleg en haalbare stappen. Zodat je snapt wat er met je gebeurt - en jezelf eindelijk iets minder streng gaat toespreken.
Stel je voor: je ligt in bed, klaar om te slapen. Je bent doodmoe, je ogen prikken, maar je hoofd draait op volle toeren. De ene nacht slaap je drie uur en voel je je de volgende dag toch opgejaagd en vol plannen. Een paar weken later kom je bijna niet meer uit bed en kun je twaalf uur slapen en je nog steeds uitgewrongen voelen. En ergens tussendoor zegt een psychiater: "Je hebt een bipolaire stoornis." Slaap en bipolaire stoornis zijn eigenlijk onafscheidelijk met elkaar verbonden. Niet alleen als symptoom, maar ook als trigger. Slaap kan een vroege alarmbel zijn dat er een nieuwe manie of depressie aankomt. En andersom kan slecht slapen een redelijk stabiele periode zomaar omduwen. Toch wordt slaap in de spreekkamer nog best wel vaak afgedaan als een soort bijzaak: "Dat hoort er nou eenmaal bij." In dit artikel duiken we in die ingewikkelde relatie tussen bipolaire stoornis en slaap. Niet in de vorm van droge definities, maar aan de hand van herkenbare situaties, praktische inzichten en wat de wetenschap er tot nu toe over weet. Want als er íets is waar je invloed op kunt proberen te houden bij een bipolaire stoornis, dan is het wel je slaapritme - hoe lastig dat soms ook is.
Je ligt in bed, ogen dicht, lichaam moe. Maar je hoofd raast. Je wacht op slaap, maar eigenlijk wacht je op het volgende glas, de volgende trek, de volgende pil, de volgende scroll. Klinkt herkenbaar? Verslavingsproblematiek en slaap zijn op een vervelende manier met elkaar verstrengeld. Slecht slapen maakt je kwetsbaarder voor verslaving, en verslaving sloopt je slaap. En dan zit je ineens vast in een cirkel waar je moeilijk nog uitkomt. In de spreekkamer hoor je het vaak verpakt in zinnen als: "Sinds ik gestopt ben met drinken slaap ik nog slechter" of "Ik blow juist om te kunnen slapen". Het voelt logisch, maar het is meestal een dure deal: je koopt wat schijnrust en levert diepe, herstellende slaap in. Ondertussen raakt je brein uitgeput en wordt je zelfbeheersing broos. In dit artikel duiken we in die lastige relatie tussen verslaving en slaap, zonder mooipraterij. Hoe werkt dat in je brein? Waarom voelt alcohol als slaapmutsje, terwijl je er op de lange termijn juist onrustiger van wordt? En wat kun je doen als je nuchter wilt worden, maar bang bent voor nog meer slapeloze nachten?
Stel je voor: je ligt in bed, doodmoe, maar je mag van jezelf nog niet slapen. Eerst moet het dekbed drie keer rechtgetrokken, het kussen precies op de goede lijn met de rand van het bed, de wekker op exact dezelfde minuut als gister en de deur moet nog één keer gecontroleerd worden. Of eigenlijk drie keer. Want anders voelt het niet "goed". En als het niet goed voelt, dan gaat er vannacht vast iets mis. Voor veel mensen zijn kleine slaaprituelen gewoon prettig. Even een kop thee, nog een pagina lezen, lamp uit, klaar. Maar bij mensen met een dwangstoornis (OCD) kan datzelfde ritueel veranderen in een strakke, benauwende routine waar je niet meer onderuit komt. En dan is het ineens niet meer gewoon een gewoonte, maar een voorwaarde om überhaupt je ogen dicht te durven doen. In dit artikel duiken we in die soms ongemakkelijke zone waar OCD en slaap elkaar ontmoeten. Waarom voelt het bed als veilige plek voor dwang, maar niet altijd voor rust? Wanneer is een ritueel nog normaal, en wanneer begint het je nachtrust te slopen? En belangrijker: wat kun je eraan doen als je jezelf hierin herkent?
Je ligt in bed. Het is 02.47 uur. Je hebt morgen een drukke dag, je wíl slapen, je bént doodmoe… maar je brein heeft andere plannen. Gedachten razen, emoties schieten alle kanten op en je voelt je hart bonken alsof je net een sprint hebt getrokken. Herkenbaar? Voor veel mensen met borderline persoonlijkheidsstoornis is dit geen uitzondering, maar bijna dagelijkse kost. Slaapproblemen en borderline zijn eigenlijk vaak een soort giftig duo. De onrust overdag sijpelt door in de nacht, en het slaaptekort van de nacht maakt de emoties overdag weer heftiger. Zo ontstaat een cirkel waar je nou ja, niet zomaar uit stapt. En ondertussen hoor je van alle kanten dat "goed slapen" zo belangrijk is, terwijl jij al blij zou zijn met een paar uur achter elkaar. In dit artikel neem ik je stap voor stap mee in wat er gebeurt tussen borderline en slapen, waarom het zo vaak misgaat in de nacht, hoe dat je stemming en relaties beïnvloedt, en vooral: wat je wél kunt doen om de boel een beetje rustiger te krijgen. Niet perfect, niet magisch, maar wel realistischer en haalbaar.
Je ligt in bed, het is 03.17 uur. Je hebt al honderd keer gedraaid, je kussen omgedraaid, nog een keer naar de wc geweest. Je bent doodmoe, maar slapen? Ho maar. En de volgende ochtend gaat de wekker, je voelt je alsof je net drie nachten hebt doorgehaald, en toch moet je er weer doorheen. Klinkt dat bekend? Dan zit je eigenlijk precies op het snijvlak waar depressie en slaapritme elkaar in de weg gaan zitten. Depressie gaat zelden alleen. Het trekt vaak het slaapritme mee naar beneden: te weinig slapen, niet kunnen inslapen, veel te vroeg wakker, of juist de hele dag willen blijven liggen. En het lastige is: hoe slechter je slaapt, hoe somberder je je voelt. En hoe somberder je je voelt, hoe slechter je vaak weer slaapt. Een soort nare draaimolen waar je moeilijk uitkomt. In dit artikel nemen we je stap voor stap mee door dat samenspel van stemming en slaap. Niet vanuit een strak medisch college, maar vanuit het dagelijks leven: hoe het voelt, wat er in je lijf gebeurt en vooral wat je wél kunt proberen als alles vermoeiend voelt. Je hoeft het niet allemaal in één keer toe te passen. Als je na het lezen één klein dingetje meeneemt, is dat al winst.
Je ligt in bed. Het is stil. Tenminste… in de kamer. In je hoofd is het allesbehalve rustig. Elk geluidje hoor je, elk gevoel wordt tien keer uitvergroot, je herkauwt gesprekken van drie dagen geleden en ondertussen tikt de klok richting 02.00 uur. Herkenbaar? Dan is de kans groot dat je hoogsensitief bent én dat slaap voor jou een dagelijks gevecht is. Hooggevoelig zijn is geen probleem op zich. Het kan juist mooi zijn: je merkt nuances op die anderen missen, je voelt sferen haarfijn aan en je raakt ontroerd door muziek of kunst. Maar diezelfde gevoeligheid kan ’s nachts behoorlijk in de weg zitten. Je zenuwstelsel staat namelijk nogal snel “aan” – ook op momenten dat je eigenlijk zou moeten kunnen ontspannen. In dit artikel duiken we in de wereld van HSP en slaap, maar dan op een manier die past bij hoe jij waarschijnlijk in elkaar zit: concreet, eerlijk en met ruimte voor nuance. Geen zweverig gedoe, wel praktische handvatten. Zodat je niet alleen begrijpt wat er gebeurt, maar ook stap voor stap kunt ontdekken wat voor jóu werkt.
Stel je voor: je ligt eindelijk in bed, lichten uit, telefoon weg. Je bent moe, echt moe. Maar zodra je je ogen sluit, gaat er ergens een soort intern alarm aan. Elk geluidje hoor je. Elk gevoel in je lichaam valt op. Je denkt terug aan dat ene gesprek van vanmiddag en herhaalt het woord voor woord. Slapen? Ho maar. Als je hoogsensitief bent (HSP), herken je dit waarschijnlijk beter dan je lief is. Je systeem staat eigenlijk altijd net iets te hard aan. Overdag levert dat vaak mooie dingen op - je merkt nuances op, voelt anderen goed aan, bent betrokken. Maar ’s nachts kan datzelfde gevoelige systeem behoorlijk in de weg zitten. In dit artikel duiken we in de wereld van HSP en slaap, maar dan zonder zweverig gedoe. Hoe werkt een hoogsensitief brein in de nacht? Waarom kun je zo moeilijk “uit” als de rest van de wereld gaat slapen? En vooral: wat kun je vandaag nog doen om je nachten rustiger te maken, zonder je gevoeligheid weg te hoeven drukken? Pak er gerust een kop thee bij, dit wordt een eerlijk, praktisch en best wel herkenbaar verhaal.
Stel je voor: je bent doodmoe, je ogen vallen bijna dicht, maar zodra je in bed ligt, gaat je hoofd aan. Gedachten die racen, stemmen die zich er mee bemoeien, angst dat de nacht weer eindeloos wordt. Voor veel mensen met schizofrenie is dat geen uitzondering, maar dagelijkse realiteit. Over schizofrenie wordt vaak gepraat in termen van wanen, stemmen horen en contact met de werkelijkheid verliezen. Maar wat er ’s nachts gebeurt, komt eigenlijk veel minder aan bod. Terwijl slaap bij deze aandoening best wel ontregeld is. Moeite met inslapen, rare slaapritmes, nachtmerries, omdraaien van dag en nacht: het hoort er voor een grote groep gewoon bij. In dit artikel duiken we niet alleen in de wetenschap achter schizofrenie en slaap, maar vooral in hoe dat er in het echte leven uitziet. Waarom sommige mensen met schizofrenie tot 4 uur ’s nachts wakker liggen. Waarom anderen overal in slaap vallen, behalve in hun eigen bed. En waarom betere slaap nou ja, misschien niet alles oplost, maar wél verschil kan maken in hoe je je overdag voelt.
Stel je voor: elk jaar rond oktober gaat er bij jou onzichtbaar een dimmerknop omlaag. Je wordt zwaarder wakker, hebt minder zin in sociale dingen en je motivatie op werk of studie zakt weg. En dan is daar ineens dat moment op de bank, telefoon in je hand: je tikt "test winterdepressie" in op Google. Herkenbaar? Online tests voor winterdepressie zijn overal. Ze beloven duidelijkheid in een paar vragen: heb jij gewoon een winterdip, of is er meer aan de hand? Klinkt handig. Maar hoe betrouwbaar zijn die tests eigenlijk, wat zeggen ze wél en vooral: wat zeggen ze níet? En wanneer wordt het tijd om verder te kijken dan een zelftest op een website? In dit artikel lopen we samen door de wereld van winterdepressie-tests. Niet om je bang te maken, maar om je wat nuchtere houvast te geven. Wat kun je uit zo'n test halen, waar moet je mee oppassen, en hoe gebruik je de uitslag op een slimme manier in gesprek met je huisarts of psycholoog? Als jij elke herfst denkt: "hier gaan we weer", dan is dit verhaal voor jou.
Stel je voor: je ligt doodmoe in bed, het is stil, het licht is uit, maar je brein staat nog op standje bouwplaats. Elk geluid voelt als een sirene, elk vouwtje in je dekbed als schuurpapier. En dan zegt iemand: "Je moet gewoon op tijd naar bed gaan." Ja, als het zó simpel was. Voor veel mensen met autisme is slaap geen rustige afsluiting van de dag, maar een dagelijkse hindernisbaan. Moeite met inslapen, vaak wakker worden, extreem vroeg wakker zijn, of juist helemaal vastplakken aan een verstoord ritme: het komt allemaal opvallend vaak voor. En nee, dat is geen kwestie van "gewoon even goed uitrusten in het weekend". In dit artikel duiken we in de wereld van autisme en slaap. Waarom gaat slapen zo vaak mis bij autisme? Wat zie je in de praktijk bij kinderen, jongeren en volwassenen? En vooral: wat kun je nou ja, in het echte leven, wél doen om de nachten een beetje leefbaar te maken? Geen magische oplossingen, wel eerlijke uitleg, herkenbare voorbeelden en concrete handvatten waar je vandaag nog mee kunt experimenteren.
Stel je voor: je zit op de bank, nog half bij van een zware periode met angst of een depressie, en ineens gaat je telefoon. Een journalist. Of je je verhaal wilt doen. Voor "meer begrip". Voor "de goede zaak". Klinkt mooi, toch? Maar ergens in je buik trekt er iets samen. De pers en mentale gezondheid, dat is eigenlijk een ingewikkelde liefdesrelatie. Aan de ene kant hebben we media nodig om taboes te doorbreken, misstanden aan te kaarten en eerlijke informatie te delen. Aan de andere kant kan één onhandige kop of een dramatisch interview je hele leven op z'n kop zetten. En dan heb ik het nog niet eens over familie die ineens overal meningen over je heeft, of werkgevers die meelezen. In dit artikel neem ik je stap voor stap mee door die wereld: hoe media praten over mentale gezondheid, wat dat met je kan doen, hoe je jezelf kunt beschermen als je met de pers praat, en ook: wat je kunt doen als je het gevoel hebt dat de media jouw mentale gezondheid juist schade toebrengen. Geen juridisch handboek, maar een eerlijk, praktisch verhaal. Met voorbeelden, twijfels en ook een beetje troost. Want je bent niet de enige die hiermee worstelt.
Stel je voor: het is december, overal lampjes, warme chocomel, collega’s die blij zijn met hun kersttrui. En jij? Jij zit op de bank, leeg. Alles kost moeite. Je kijkt naar buiten en denkt: als het ooit weer licht wordt, is het misschien beter. Maar ja, dat duurt nog maanden. Dat sombere, trage, uitgebluste gevoel in de donkere maanden is niet zomaar een ‘winterdipje’. Voor veel mensen gaat het veel verder en heeft het een naam: winterdepressie. En nee, dat is geen aanstellerij en ook niet iets wat je “gewoon positief denken” oplost. In dit artikel neem ik je stap voor stap mee door wat er in je lijf en hoofd gebeurt in de winter, waarom sommige mensen elk jaar weer in datzelfde gat vallen, en vooral: wat je wél kunt doen. Met voorbeelden uit het dagelijks leven, praktische tips en ook een beetje geruststelling. Want als je jezelf hierin herkent, ben je niet raar en zeker niet alleen. Zet een kop thee, kruip onder een dekentje, en laten we hier samen doorheen wandelen.